Pogłos można wytworzyć za pomocą wielu przeznaczonych do tego urządzeń i sprzętów. Często znajdują się one w posiadaniu didżeja bądź ekipy dźwiękowej. W artykule zostanie wymienione kilka z tych najważniejszych. Zacznijmy od komory pogłosowej, którą początkowo wykorzystywano do uzyskania efektu pogłosu w pomieszczeniu o ścianach silne odbijających fale akustyczne. Dźwięk źródłowy, za pomocą głośnika, jest doprowadzony do specjalnej komory, gdzie ulega wielokrotnemu odbiciu od ścian, a następnie zarejestrowania za pomocą mikrofonu. Kolejnym sposobem na uzyskanie pogłosu jest zastosowanie tak zwanego pogłosu płytowego. Pogłos płytowy został opracowany w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Jego konstrukcja opiera się na zastosowaniu przetwornika elektromagnetycznego przymocowanego do dużej płyty metalu, zazwyczaj blachy, która jest umieszczona w specjalnej, stalowej ramie. Przetwornik ten ma za zadanie zmienić sygnał foniczny na drgania płyty, czyli działa podobnie jak cewka w głośniku dynamicznym. Drgania tej płyty odbierane są następnie przez przetwornik, który zmienia je ponownie na sygnał foniczny. W kolejnych modelach wprowadzone zostały dwa przetworniki, dzięki czemu na wyjściu udało się otrzymać sygnał stereo. Czas pogłosu może być regulowany przy pomocu płatów filcu, ich zbliżenie do płyty w efekcie skraca czas pogłosu. Pogłos płytowy charakteryzuje się jasnym i lekko metalicznym brzmieniem. Sprawdza się on szczególnie w muzyce pop. Zazwyczaj jest używany do ścieżek wokalnych bądź perkusyjnych, na przykład użyty do śladu werbla może dodać mu głębi i charakteru, ale bez efektu nadmiernego pogłosu. Sposobem podobnym do pogłosu płytowego jest pogłos sprężynowy. Uzyskiwany jest on za pomocą urządzenia, którego konstrukcję oparto na sprężynie, wprawianej w drgania dzięki zastosowaniu przetwornika elektromagnetycznego, tak samo jak w pogłosie płytowym. Na drugim końcu tej sprężyny umieszczony został przetwornik zamieniający jej drgania w sygnał foniczny. Pogłosy sprężynowe są często stosowane we wzmacniaczach gitarowych.
WAV jest skrótem od angielskiego wave form audio format. WAV jest to format plików dźwiękowych, który został stworzony i wprowadzony do użytku także poza obrębem systemu przez firmy Microsoft oraz IBM. Pliki Wave bazują na formacie RIFF, z tym że poszerzają go dodatkowo o informacje dotyczące strumienia audio, takie jak na przykład jaki został użyty kodek, częstotliwość próbkowania bądź ilość kanałów. WAV podobnie jak i format RIFF był przewidziany do użytku przez komputery IBM PC, toteż wszystkie zmienne kodowane są w formacie little endian, czyli sposobie kolejkowania bajtów, gdzie mało znaczony bajt umieszczany jest jako pierwszy. Czytaj więcej »
Procesor głosowy jest to specjalne urządzenie, którego zasada działania jest oparta na cyfrowym przetwarzaniu dźwięku. Za pomocą prostych algorytmów pogłosowych, procesory te wykorzystują zjawisko sprzężenia zwrotnego w postaci wielo odczepowej linii opóźniającej, która umożliwia generowanie dużej liczby zanikających powtórzeń w dźwięku źródłowym. Algorytmy, które są bardziej zaawansowane mogą emulować czasową jak i częstotliwościową charakterystykę rzeczywistych pomieszczeń, na przykład za pomocą podania jego wymiarów, współczynników pochłaniania dźwięków i innych tego typu parametrów. Bardzo podobnie do niego działa pogłos splotowy. W tym przypadku jednak generowanie pogłosu odbywa się na drodze operacji cyfrowego splotu dźwięku wejściowego wraz z tak zwaną odpowiedzią impulsową danego pomieszczenia. Aby uzyskać ów odpowiedź impulsową, należy w przygotowanym i przystosowanym do tego pomieszczeniu, na przykład kościele, teatrze bądź studiu, wygenerować szerokopasmowy sygnał i zapisać go w trybie mono albo stereo wraz z aurą pogłosową tego pomieszczenia. Można wyróżnić kilka parametrów dotyczących procesorów pogłosowych, które są często przydatne przy pracy didżeja. Egzemplarze wysokiej jakości mają także możliwość regulacji ów parametrów, które pozwalają na uzyskanie pewnego efektu brzmieniowego. Pierwszym z najważniejszych parametrów jest tak zwany damping, czyli tłumienie. Jeśli w pomieszczeniu, w którym dźwięk będzie się rozchodzić występują przede wszystkim twarde powierzchnie to „ogon” pogłosu będzie cechował się jasnym i twardym brzmieniem. Kolejnym ważnym parametrem jest tłumienie wysokich bądź niskich częstotliwości. Parametry te określają pasmo częstotliwości, które przechodzą przez pogłos. Na przykład jeśli efekt brzmi zbyt metalicznie, to zmniejsza się poziom wysokich tonów. Natomiast tłumienie zbyt niskich częstotliwości służy do redukcji dudniącego, nieprzyjemnego brzmienia. Na przykład jeśli materiał źródłowy zawiera gitarę basową i bębny, które powodują nieprzyjemne efekty brzmieniowe pogłosu w niskich rejestrach to warto jest zredukować niektóre częstotliwości.
Pamięć masowa w postaci na przykład dysku twardego, czyli urządzenia, które wykorzystuje nośnik magnetyczny do przechowywania danych wraz ze swoją zawartością również może być wykorzystywana do pracy didżeja. Dorobek technologiczny pozwolił na uniknięcie potrzeby transportowania ze sobą obszernego i nieporęcznego zestawu płyt winylowych bądź płyt CD. Już w połowie pierwszej dekady dwudziestego pierwszego wieku didżeje zaczęli stosować do swoich występów komputery oraz pamięć masową, czyli na przykład wspomniane dyski twarde i pamięci flash w postaci pendrive’ów. Ten sposób magazynowania dźwięków przez didżejów wciąż staje się dynamicznie coraz popularniejszy. Zazwyczaj muzykę w plikach cyfrowych przechowuje się w formacie MP3 lub WAV. Wiele jest zalet tego sposobu magazynowania utworów. Do najważniejszego należy praktycznie całkowite wyeliminowanie przerwy spowodowanej przeskakiwaniem kolejnego utworu. Bardzo istotny jest także bardzo szybki odczyt pliku dźwiękowego oraz łatwy i bezproblemowy dostęp do określonego fragmentu utworu. Przydatny jest także fakt ze zmniejszonej fizycznej wielkości nośnika muzyki, pamięć przenośna jest o wiele bardziej poręczna i można ją trzymać choćby w kieszeni spodni. Z praktycznych zastosowań można wyróżnić jeszcze to, że oprócz swoich nazw pliki zapisane na nośnikach posiadają metadane, czyli „dane o danych”, które służą do katalogowania utworów muzycznych co może być przydatne jeśli chce się zmiksować utwory z, na przykład dwóch różnych gatunków muzycznych. Metadane zazwyczaj mówią także: oczywiście o tytule utworu, wykonawcy, albumie, roku wykonania i tak dalej. Możliwe jest dzięki temu stworzenie bazy danych dotyczącej utworów, sortowanie ich oraz przeglądanie według wcześniejszych ustalonych kryteriów. Oprócz tego istotna jest możliwość analizy plików dźwiękowych przez oprogramowanie muzyczne zamiast wykonywania tego zadania ręcznie. Analizy tej dokonuje się w celu na przykład wykrycia tempa, a następnie zapisania wartości tempa w metadanych plików dźwiękowych, o których wspomniano wcześniej.
Techno jest to gatunek muzyki elektronicznej, który narodził się w Detroit w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Ze względu na typowo elektroniczny charakter gatunki i ogromną popularność na początku lat dziewięćdziesiątych, nazwą techno mylnie określa się całość elektronicznej muzyki tanecznej. Techno charakteryzuje się jednostajnym, regularnym rytmem w metrum 4/4. Czytaj więcej »
MP3 jest to format zapisu dźwięku, który został poddany tak zwanej stratnej kompresji, czyli zmniejszenia wymaganej liczby bitów niezbędnych do wyrażenia danej informacji. Historia MP3 rozpoczęła się w roku 1991, w Niemczech, kiedy to została stworzona pierwsza jego wersja w Fraunhofer-Institut für Integrierte Schaltungen. Przy tworzeniu pierwszej jego wersji wykorzystano utwory takie jak na przykład Tom’s Diner autorstwa Suzanne Vegi, ponieważ pracowano między innymi nad dostosowaniem kompresji do brzmienia ludzkiego głosu. Format MP3 jest stworzony przy użyciu modelu psycho akustycznego, który polega na wykorzystywaniu dźwięków niesłyszalnych dla ludzkiego ucha, maskowania niektórych fragmentów utworu i tak dalej. Dźwięk, jako że jest falą powietrza to umożliwia zapisanie go na wiele różnorakich sposobów. Jednym z nich jest na przykład zmiana ciśnienia akustycznego w proporcjonalne do niego zmiany napięcia elektrycznego bądź też natężenia prądu. Tą formę analogową można przekształcić w jej formę cyfrową, czyli specjalny ciąg liczb, który odpowiada wartościom napięcia. Przekształcenia tego można dokonać za pomocą urządzenia jakim jest przetwornik analogowo cyfrowy. Aby zminimalizować ilość danych i miejsca jakie będzie zajmował na urządzeniu magazynującym dane, a tym samym umożliwić zamieszczenie ich w większej ilości, stosuje się specjalne i różne metody kodowania tych danych, w tym omawiane w artykule MP3. Dźwięki w formacie MP3 są obecnie często wykorzystywane przez didżejów podczas miksowania utworów, ponieważ są zwykle bardzo dobrej jakości i łatwo można je modyfikować. MP3 głównie opiera się na przytoczonym wcześniej modelu psycho akustycznym, stosowanie tej kompresji jest także metodą stratną, co znaczy, że dane dźwięku, które są niezauważalne bądź nieistotne dla ludzkiego ucha są po prostu usuwane w celu zmniejszenia „wagi” utworu. Przy kompresowaniu plików do formatu MP3 zwykle stosuje się także kodek, czyli program lub urządzenie zdolne do przekształcania strumienia danych na inny.
Gramofon jest to urządzenie do odtwarzania dźwięku zapisanego na płytach gramofonowych. W Polsce zazwyczaj nazywa się go adapterem. Gramofon powstał w wyniku ewolucji z fonografu i odziedziczył również jego zasadę działania. Nośnikiem informacji w wypadku gramofonu jest obracająca się płyta ze specjalnym, wyżłobionym spiralnym rowkiem, w którym prowadzona jest igła. Czytaj więcej »
House jest gatunkiem muzycznym, który swoje początki ma w muzyce disco lat siedemdziesiątych. Określenie tej muzyki pochodzi od nazwy klubu, w którym był początkowo grany – Warehouse. Muzyka ta charakteryzuje się tanecznym rytmem, śpiewanymi wstawkami oraz linią melodyczną, która jest oparta na brzmieniu klasycznych instrumentów w rodzaju skrzypiec, pianina, fortepianu a także gitary. Wśród remiksów istnieją tak zwane wersje „dub”. Charakterystyczne dla nich jest wysuwanie na pierwszy plan linii basowej. Czytaj więcej »
DJ jest to osoba, która zajmuje się dobieraniem następnie odtwarzaniem oraz miksowaniem muzyki na żywo w celu rozbawienia swojej publiczności. Dyskdżokej (nazwa wzięła się od angielskiego Disc Jockey) najczęściej stara się stworzyć płynność muzyczną w swoim występie za pomocą łączenia ze sobą różnych utworów muzycznych oraz dodawania do nich efektów dźwiękowych, sampli, czy miksowania utworów z tymi typu acapella. Dje turntabliści posługują się także dobrze znanym scratchem. Czytaj więcej »
Pogłos, czyli inaczej rewerberacja, jest to zjawisko stopniowego zanikania energii dźwięku po ucichnięciu jego źródła. Efekt ten jest związany z występowaniem dużej ilości fal odbitych od powierzchni pomieszczenia. Ludzkie ucho zawsze odczuwa pogłos jako zwyczajne przedłużenie czasu trwania dźwięku. Pogłos określa się ilościowo za pomocą czasu pogłosu, to znaczy ilości sekund, które są potrzebne na spadek energii akustycznej o sześćdziesiąt decybeli. Oprócz zastosowania przez DJ oraz ekip dźwiękowych, zjawisko to można też zaobserwować w życiu codziennym, na przykład na klatkach schodowych, pustych korytarzach, bądź innych pustych pomieszczeniach, czyli wszędzie tam, gdzie występują duże powierzchnie, które dobrze odbijają dźwięk. Elementami składowymi pogłosu są: dźwięk bezpośredni, czyli pierwszy dźwięk, który dociera w linii prostej od jego źródła do słuchacza, oprócz tego przyczynia się do wrażenia głośności i wyrazistości. Z przeprowadzonych badań wynika, że o indywidualnym odczuciu kierunku dźwięku decyduje dźwięk bezpośredni i jego odbicia o opóźnieniu sięgającym jednej milisekundy. Kolejnym elementem składowym jest początkowe opóźnienie czyli różnica czasu między dotarciem do słuchacza dźwięku bezpośredniego oraz pierwszego odbicia. Tylko od jego wartości zależy wrażenie wielkości pomieszczenia. Odbicie, które dociera do słuchacza z odbiciem przekraczającym sto milisekund jest kwalifikowane i odbierane jako echo. Bardzo ważną częścią jest także tak zwana grupa wczesnych odbić, która obejmuje dźwięki dochodzące do człowieka w czasie do osiemdziesięciu milisekund od momentu dotarcia dźwięku bezpośredniego do słuchacza. Dźwięki docierające z opuźnieniem sięgającym czterdziestu milisekund zwiększają poczucie tak zwanej intymności akustycznej. Jeśli chce się uzyskać dużą pełnię brzmienia, wczesne odbicia powinny dochodzić z możliwie największej ilości kierunków. Ostatnim z elementów składowych pogłosu jest jego tak zwany „ogon”. Ogon ten składa się ze sporej liczby dźwięków wielokrotnie odbitych, a odstępy między kolejnymi falami odbitymi są tak krótkie, że ten „ogon” ma charakter stopniowo zanikającego przedłużania się dźwięku.