Wojna głośności
Wojna głośności, czyli z języka angielskiego loudness war, jest to pewna tendencja mająca miejsce we współczesnym przemyśle muzycznym, która polega na nagrywaniu, produkowaniu i dystrybuowaniu nagrania o coraz to większych poziomach głośności. Celem tego procesu jest stworzenie nagrania, które miałoby być postrzegane jako wyróżniające się od innych. Jeśli porównać dwa nagrania o różnych poziomach głośności to bardzo prawdopodobne jest to, że głośniejsze zostanie ocenione jako nagranie brzmiące lepiej od drugiego. Wszystko jest związane ze sposobem, w jaki do ludzkiego ucha docierają różne poziomy ciśnienia akustycznego: umiejętność człowieka w rozróżnianiu zmian częstotliwości dźwięku ulega zmianie wraz ze zmianami w ciśnieniu akustycznym. Jeśli to ciśnienie wzrasta coraz bardziej, to tym więcej niskich i wysokich dźwięków człowiek będzie w stanie rozpoznać. Proces, w którym ogólna głośność nagrania zostaje podniesiona prowadzi do powstania utworów, które są głośne do granic możliwości, od początku do końca. Poziom głośności jest wówczas spłaszczony, a muzyka ta ma bardzo niewielki zakres dynamiki, to znaczy małą różnicę pomiędzy głośnymi a cichymi fragmentami. Ów mały zakres sprawia, iż słuchanie takich utworów jest dla człowieka po pewnym czasie po prostu męczące. Dostrzegają to także przedstawiciele przemysłu muzycznego na przykład inżynierowie dźwięku tacy jak Doug Sax czy Geoff Emerick. Powiększanie głośności przy masterowaniu skrytykował też Bob Dylan twierdząc, że dźwięk przykrywa wokalistę, instrumenty, w efekcie czego nie można usłyszeć nic oprócz szumu. Drugim możliwym i negatywnym efektem, który może powstać w wojnie głośności jest zniekształcenie głośności, określane często jako clipping. Powstaje wtedy, kiedy medium cyfrowe nie może wygenerować sygnału większego niż jego pełna skala, więc jeśli poziom sygnału zostaje podwyższony do maksimum tej granicy lub nawet poza nią to fala dźwiękowa zostaje przycięta. Bardzo dobrze zjawisko wojny głośności jest widoczne na albumie zespołu Metallica pod tytułem „Death Magnetic”, dotyczy to szczególnie utworów takich jak „All Nightmare Long” czy „My Apocalypse”.