Muzyka klubowa – dance.
Dance, co po angielsku oznacza taniec, jest to potoczna i powszechnie przyjęta, wspólna nazwa dla kilku spokrewnionych gatunków elektronicznej muzyki tanecznej, nazywanej także muzyką klubową. Wywodzi się ona z muzyki house oraz jednego z podgatunków muzyki trance. Terminu muzyka dance używa się najczęściej wobec gatunków takich jak Eurodance, czyli muzyki tanecznej popularnej w latach dziewięćdziesiątych. Charakteryzuje się ona rytmicznym i szybkim, ale jednocześnie także i melodyjnym brzmieniem. Zazwyczaj utwory z tego gatunku dzieliły się w swojej budowie na partie śpiewane przez wokalistkę oraz kwestie rapowane przez mężczyznę. Słowa tych utworów zwykle były proste, „wpadające w ucho” i czasami mówiąc wprost płytkie, ale niosły ważne, bardzo często optymistyczne przesłanie. Kolejnym gatunkiem zasługującym na wyróżnienie jest
bubblegum dance zwanym też happy house. Gatunek ten powstał na bazie eurodance pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Charakteryzuje się prostymi tekstami głównie o młodzieńczych miłościach, zauroczeniach i wkraczaniu w dorosłość oraz adekwatnym do nich podkładem muzycznym, stąd też zyskał sobie opinię muzyki przeznaczonej dla młodego odbiorcy. Przedstawicielemi tego gatunku są: Aqua, Vengaboys, Passion Fruit. Ciekawym przykładem może być jeszcze tak zwany vocal trance nazywany też epic trance lub euro trance jest to współczesna muzyka taneczna mająca wiele cech wspólnych z epic house, jednak będąca jednym z podgatunków trance’u i mająca charakterystyczne dla tej muzyki brzmienie. W gatunku tym dominują utwory śpiewane. Najważniejszymi przedstawicielami euro trance są: ATB, Ian Van Dahl, DJ’s@Work, Alice DeeJay, Sylver, Lasgo, Fragma, Paul van Dyk. W Polsce, na początku lat dziewięćdziesiątych Krzysztof Krawczyk próbując powrócić na estradę tworzył w nurcie muzyki dance, konkretniej w gatunku italo disco. Były to głównie remixy starszych przebojów z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, a także kilka świeżych piosenek. Niektóre gatunki dance są bardzo zbliżone do muzyki disco polo i w efekcie często z nią mylone. Cechą, która je różni jest wyraźne przesłanie skierowanie do odbiorcy. Muzyka ta pomimo prostej i łatwo „wpadającej w ucho” melodii zawiera teksty mówiące o życiu oraz troskach z nim związanych, niejednokrotnie dając życiowe rady i wskazówki.