Portal o muzyce klubowej

Procesor głosowy jest to specjalne urządzenie, którego zasada działania jest oparta na cyfrowym przetwarzaniu dźwięku. Za pomocą prostych algorytmów pogłosowych, procesory te wykorzystują zjawisko sprzężenia zwrotnego w postaci wielo odczepowej linii opóźniającej, która umożliwia generowanie dużej liczby zanikających powtórzeń w dźwięku źródłowym. Algorytmy, które są bardziej zaawansowane mogą emulować czasową jak i częstotliwościową charakterystykę rzeczywistych pomieszczeń, na przykład za pomocą podania jego wymiarów, współczynników pochłaniania dźwięków i innych tego typu parametrów. Bardzo podobnie do niego działa pogłos splotowy. W tym przypadku jednak generowanie pogłosu odbywa się na drodze operacji cyfrowego splotu dźwięku wejściowego wraz z tak zwaną odpowiedzią impulsową danego pomieszczenia. Aby uzyskać ów odpowiedź impulsową, należy w przygotowanym i przystosowanym do tego pomieszczeniu, na przykład kościele, teatrze bądź studiu, wygenerować szerokopasmowy sygnał i zapisać go w trybie mono albo stereo wraz z aurą pogłosową tego pomieszczenia. Można wyróżnić kilka parametrów dotyczących procesorów pogłosowych, które są często przydatne przy pracy didżeja. Egzemplarze wysokiej jakości mają także możliwość regulacji ów parametrów, które pozwalają na uzyskanie pewnego efektu brzmieniowego. Pierwszym z najważniejszych parametrów jest tak zwany damping, czyli tłumienie. Jeśli w pomieszczeniu, w którym dźwięk będzie się rozchodzić występują przede wszystkim twarde powierzchnie to „ogon” pogłosu będzie cechował się jasnym i twardym brzmieniem. Kolejnym ważnym parametrem jest tłumienie wysokich bądź niskich częstotliwości. Parametry te określają pasmo częstotliwości, które przechodzą przez pogłos. Na przykład jeśli efekt brzmi zbyt metalicznie, to zmniejsza się poziom wysokich tonów. Natomiast tłumienie zbyt niskich częstotliwości służy do redukcji dudniącego, nieprzyjemnego brzmienia. Na przykład jeśli materiał źródłowy zawiera gitarę basową i bębny, które powodują nieprzyjemne efekty brzmieniowe pogłosu w niskich rejestrach to warto jest zredukować niektóre częstotliwości.

Comment (0)

Pamięć masowa w postaci na przykład dysku twardego, czyli urządzenia, które wykorzystuje nośnik magnetyczny do przechowywania danych wraz ze swoją zawartością również może być wykorzystywana do pracy didżeja. Dorobek technologiczny pozwolił na uniknięcie potrzeby transportowania ze sobą obszernego i nieporęcznego zestawu płyt winylowych bądź płyt CD. Już w połowie pierwszej dekady dwudziestego pierwszego wieku didżeje zaczęli stosować do swoich występów komputery oraz pamięć masową, czyli na przykład wspomniane dyski twarde i pamięci flash w postaci pendrive’ów. Ten sposób magazynowania dźwięków przez didżejów wciąż staje się dynamicznie coraz popularniejszy. Zazwyczaj muzykę w plikach cyfrowych przechowuje się w formacie MP3 lub WAV. Wiele jest zalet tego sposobu magazynowania utworów. Do najważniejszego należy praktycznie całkowite wyeliminowanie przerwy spowodowanej przeskakiwaniem kolejnego utworu. Bardzo istotny jest także bardzo szybki odczyt pliku dźwiękowego oraz łatwy i bezproblemowy dostęp do określonego fragmentu utworu. Przydatny jest także fakt ze zmniejszonej fizycznej wielkości nośnika muzyki, pamięć przenośna jest o wiele bardziej poręczna i można ją trzymać choćby w kieszeni spodni. Z praktycznych zastosowań można wyróżnić jeszcze to, że oprócz swoich nazw pliki zapisane na nośnikach posiadają metadane, czyli „dane o danych”, które służą do katalogowania utworów muzycznych co może być przydatne jeśli chce się zmiksować utwory z, na przykład dwóch różnych gatunków muzycznych. Metadane zazwyczaj mówią także: oczywiście o tytule utworu, wykonawcy, albumie, roku wykonania i tak dalej. Możliwe jest dzięki temu stworzenie bazy danych dotyczącej utworów, sortowanie ich oraz przeglądanie według wcześniejszych ustalonych kryteriów. Oprócz tego istotna jest możliwość analizy plików dźwiękowych przez oprogramowanie muzyczne zamiast wykonywania tego zadania ręcznie. Analizy tej dokonuje się w celu na przykład wykrycia tempa, a następnie zapisania wartości tempa w metadanych plików dźwiękowych, o których wspomniano wcześniej.

Comment (0)

MP3 jest to format zapisu dźwięku, który został poddany tak zwanej stratnej kompresji, czyli zmniejszenia wymaganej liczby bitów niezbędnych do wyrażenia danej informacji. Historia MP3 rozpoczęła się w roku 1991, w Niemczech, kiedy to została stworzona pierwsza jego wersja w Fraunhofer-Institut für Integrierte Schaltungen. Przy tworzeniu pierwszej jego wersji wykorzystano utwory takie jak na przykład Tom’s Diner autorstwa Suzanne Vegi, ponieważ pracowano między innymi nad dostosowaniem kompresji do brzmienia ludzkiego głosu. Format MP3 jest stworzony przy użyciu modelu psycho akustycznego, który polega na wykorzystywaniu dźwięków niesłyszalnych dla ludzkiego ucha, maskowania niektórych fragmentów utworu i tak dalej. Dźwięk, jako że jest falą powietrza to umożliwia zapisanie go na wiele różnorakich sposobów. Jednym z nich jest na przykład zmiana ciśnienia akustycznego w proporcjonalne do niego zmiany napięcia elektrycznego bądź też natężenia prądu. Tą formę analogową można przekształcić w jej formę cyfrową, czyli specjalny ciąg liczb, który odpowiada wartościom napięcia. Przekształcenia tego można dokonać za pomocą urządzenia jakim jest przetwornik analogowo cyfrowy. Aby zminimalizować ilość danych i miejsca jakie będzie zajmował na urządzeniu magazynującym dane, a tym samym umożliwić zamieszczenie ich w większej ilości, stosuje się specjalne i różne metody kodowania tych danych, w tym omawiane w artykule MP3. Dźwięki w formacie MP3 są obecnie często wykorzystywane przez didżejów podczas miksowania utworów, ponieważ są zwykle bardzo dobrej jakości i łatwo można je modyfikować. MP3 głównie opiera się na przytoczonym wcześniej modelu psycho akustycznym, stosowanie tej kompresji jest także metodą stratną, co znaczy, że dane dźwięku, które są niezauważalne bądź nieistotne dla ludzkiego ucha są po prostu usuwane w celu zmniejszenia „wagi” utworu. Przy kompresowaniu plików do formatu MP3 zwykle stosuje się także kodek, czyli program lub urządzenie zdolne do przekształcania strumienia danych na inny.

Comment (0)

DJ jest to osoba, która zajmuje się dobieraniem następnie odtwarzaniem oraz miksowaniem muzyki na żywo w celu rozbawienia swojej publiczności. Dyskdżokej (nazwa wzięła się od angielskiego Disc Jockey) najczęściej stara się stworzyć płynność muzyczną w swoim występie za pomocą łączenia ze sobą różnych utworów muzycznych oraz dodawania do nich efektów dźwiękowych, sampli, czy miksowania utworów z tymi typu acapella. Dje turntabliści posługują się także dobrze znanym scratchem. Read the rest of this entry »

Comment (0)

Pogłos, czyli inaczej rewerberacja, jest to zjawisko stopniowego zanikania energii dźwięku po ucichnięciu jego źródła. Efekt ten jest związany z występowaniem dużej ilości fal odbitych od powierzchni pomieszczenia. Ludzkie ucho zawsze odczuwa pogłos jako zwyczajne przedłużenie czasu trwania dźwięku. Pogłos określa się ilościowo za pomocą czasu pogłosu, to znaczy ilości sekund, które są potrzebne na spadek energii akustycznej o sześćdziesiąt decybeli. Oprócz zastosowania przez DJ oraz ekip dźwiękowych, zjawisko to można też zaobserwować w życiu codziennym, na przykład na klatkach schodowych, pustych korytarzach, bądź innych pustych pomieszczeniach, czyli wszędzie tam, gdzie występują duże powierzchnie, które dobrze odbijają dźwięk. Elementami składowymi pogłosu są: dźwięk bezpośredni, czyli pierwszy dźwięk, który dociera w linii prostej od jego źródła do słuchacza, oprócz tego przyczynia się do wrażenia głośności i wyrazistości. Z przeprowadzonych badań wynika, że o indywidualnym odczuciu kierunku dźwięku decyduje dźwięk bezpośredni i jego odbicia o opóźnieniu sięgającym jednej milisekundy. Kolejnym elementem składowym jest początkowe opóźnienie czyli różnica czasu między dotarciem do słuchacza dźwięku bezpośredniego oraz pierwszego odbicia. Tylko od jego wartości zależy wrażenie wielkości pomieszczenia. Odbicie, które dociera do słuchacza z odbiciem przekraczającym sto milisekund jest kwalifikowane i odbierane jako echo. Bardzo ważną częścią jest także tak zwana grupa wczesnych odbić, która obejmuje dźwięki dochodzące do człowieka w czasie do osiemdziesięciu milisekund od momentu dotarcia dźwięku bezpośredniego do słuchacza. Dźwięki docierające z opuźnieniem sięgającym czterdziestu milisekund zwiększają poczucie tak zwanej intymności akustycznej. Jeśli chce się uzyskać dużą pełnię brzmienia, wczesne odbicia powinny dochodzić z możliwie największej ilości kierunków. Ostatnim z elementów składowych pogłosu jest jego tak zwany „ogon”. Ogon ten składa się ze sporej liczby dźwięków wielokrotnie odbitych, a odstępy między kolejnymi falami odbitymi są tak krótkie, że ten „ogon” ma charakter stopniowo zanikającego przedłużania się dźwięku.

Comment (0)