Syntezator jest to rodzaj instrumentu muzycznego, który pochodzi z grupy elektrofonów elektronicznych. W instrumencie tym dźwięk jest syntezowany w układach elektronicznych poprzez niezależne jego modyfikowanie i modelowanie poszczególnych aspektów dźwiękowych. Syntezowanie dźwięku obejmuje modelowanie: głównej częstotliwości składowej, która jest odpowiedzialna za wysokość dźwięku oraz zmianę tej częstotliwości w czasie; proporcji poszczególnych składowych harmonicznych, które to z kolei dotyczą barwy dźwięku i zmian tychże składowych w czasie; udziału składowych nieharmonicznych i losowych, które to są odpowiedzialne za cechy bezdźwięczne i chaotyczne jak na przykład stuki, świsty, szelesty, czy inne temu podobne efekty dźwiękowe; ostatnim z zadań modyfikacyjnych syntezator jest modelowanie obwiedni dźwięku, która określa charakterystykę zmian dynamicznych dźwięku w czasie, czego przykładem może być narastanie i wybrzmiewanie dźwięku. Wpływ na te wyżej wymienione elementy dźwięku można uzyskać na drodze procesu kształtowania napięcia, które następnie jest wzmacniane we wzmacniaczu i kolejno zamieniane przez głośnik na odpowiadającą dla niego falę akustyczną. Wspomniany wcześniej proces kształtowania napięcia może odbywać się na drodze analogowej bądź też cyfrowej. W celu poprawnego wykonywania tych funkcji syntezator wyposażony jest w układy takie jak: kilka generatorów okresowych przebiegów podstawowych, generator szumu o różnorakich charakterystykach, różnego typu modulatory pozwalające na nieliniowe przekształcanie tak zwanego widma sygnału, procesory pozwalające wytworzyć efekty specjalne na przykład pogłos i najważniejsze, czyli urządzenia sterujące jak na przykład klawiatura czy sekwencer. Klawiatura wykorzystywana przy pracy z syntezatorem to zwykle bardzo typowa klawiatura muzyczna, która jest wyposażona w zestaw specjalnych styków odpowiedzialnych za odpowiednie wartości napięcia sterującego lub impulsów cyfrowych w zależności od przyciśniętych klawiszy. Dostępna jest też inna wersja tej klawiatury, która jest czuła na drobiazgi jak sposób uderzania w klawisze, co ma wpływ na jakość dźwięku oraz inne parametry.
Samplowaniem, bądź też w oryginale nazywane samplingiem, nazywa się wykorzystywanie fragmentu wykonanego wcześniej fragmentu nagrania muzycznego. Ten fragment nagrania zwany jest właśnie samplem, elementem tworzenia utworu przy użyciu przygotowanego do tego instrumentu, który nazywa się samplerem. Obecnie do tego celu można wykorzystać również komputer. Sample tworzy się w sposób naturalny lub sztuczny. Bardzo często sample stanowią jedynie pojedyncze dźwięki innych instrumentów, na przykład perkusji albo odpowiednio wycięte części innych utworów. Technikę samplowania po raz pierwszy zastosowano w latach czterdziestych dwudziestego wieku przez awangardowego twórcę muzyki konkretnej, czyli takiej w której oprócz instrumentów wykorzystuje się dźwięki przyrody i tak dalej, Pierre Schaeffera. W 1956 roku Bill Buchanan i Dickie Goodman użyli samplingu przy tworzeniu nagrania pod tytułem The Flying Saucer, do którego wykorzystali fragmenty popularnych wówczas piosenek. Sampling był wykorzystywany w swojej twórczości także przez znane zespoły rockowe jak The Beatles, Frank Zappa czy nawet Pink Floyd (na przykład utwór „High Hopes” z albumu „The Division Bell”). Zakrojona na bardzo szeroką skalę technika samplowana była stosowana następnie przez jamajskich didżejów, którzy to tworzyli reggae i dub. Pierwszym nagraniem, przy którym doknano samplowania, odniosło sukces i wyznaczyło kierunek rozwoju muzyki hip-hopowej był utwór „Rappers Delight” zespołu The Sugarhill Gang, pochodzący z końca lat siedemdziesiątych. Pojawiły się wówczas także pierwsze problemy prawne związane z wykorzystywaniem fragmentów cudzych nagrań, oskarżono między innymi George’a Harrisona o użycie fragmentu melodii utworu „He’s so fine” zespołu The Chiffons , w piosence Harrisona pod tytułem „My sweet Lord”. Potem, w latach osiemdziesiątych nie było to już przyjmowane jako plagiat, choć wciąż patrzono na taki zabieg niechętnie. W czasach, które poprzedzały epokę elektroniki cyfrowej samplowanie dokonywane było przy pomocy taśmy filmowej i miękkich płyt gramofonowych.
Miksowanie muzyki to proces mieszania i łączenia w jeden strumień kilku sygnałów elektrycznych analogowych bądź cyfrowych, z których każdy jest tak zwanym nośnikiem informacji muzycznej. Terminu miksowanie używa się zazwyczaj do określenia jednej z trzech wymienionych czynności: miksowania uprzednio stworzonego nagrania wielośladowego przez inżyniera dźwięku pracującego w studiu, ma to na celu połączenie wszystkich tych śladów w tak zwany sygnał stereofoniczny, proces ten nazywa się także miksowaniem śladów, miksowaniem utworu bądź miksowaniem nagrania; miksowania instrumentów w trakcie trwania koncertu przez osobę pełniącą obowiązki realizatora dźwięku, którego powszechnie i nieprawidłowo nazywa się akustykiem, proces ten nosi nazwę miksowania koncertu albo miksowania występu na żywo; i najpopularniejsze, czyli miksowanie utworów na żywo przez didżeja, miksowanie płyt. Celem tego całego miksowanie jest podkreślenie zalet materiału, który ulega temu procesowi, a następnie połączenie śladów tak, aby lepiej do siebie pasowały i łączyły się w synergiczną całość. Efekt ten uzyskuje się poprzez między innymi: ustalenie pewnych proporcji pomiędzy miksowanymi śladami; podkreślenie charakterystycznych częstotliwości dla określonych śladów oraz schowaniem, a czasami nawet ich wycięciem, mniej istotnych lub niepasujących poprzez zastosowanie equalizerów i filtrów; kompresowanie dynamiki śladów dźwiękowych; umieszczenie śladów w panoramie dźwiękowej, czyli popularne stereo, 5.1 i tak dalej; i w końcu nałożenie pogłosu oraz różnych tego typu efektów specjalnych, jak na przykład delay, czyli opóźnienie dźwięku. Przede wszystkim przy miksowaniu nagrań, osoba miksująca stara się w miarę możliwości usunąć bądź ukryć wady śladowych składowych, takie jak na przykład słaba jakość brzmień, instrumentów, pojawiające się tu i ówdzie szumy, braki warsztatowe wykonawców, słabą akustykę studia, czy nawet błędy aranżacyjne, które mogą utrudnić osiągnięcie dobrego, a niekiedy głośnego brzmienia podczas masteringu.
Wojna głośności, czyli z języka angielskiego loudness war, jest to pewna tendencja mająca miejsce we współczesnym przemyśle muzycznym, która polega na nagrywaniu, produkowaniu i dystrybuowaniu nagrania o coraz to większych poziomach głośności. Celem tego procesu jest stworzenie nagrania, które miałoby być postrzegane jako wyróżniające się od innych. Jeśli porównać dwa nagrania o różnych poziomach głośności to bardzo prawdopodobne jest to, że głośniejsze zostanie ocenione jako nagranie brzmiące lepiej od drugiego. Wszystko jest związane ze sposobem, w jaki do ludzkiego ucha docierają różne poziomy ciśnienia akustycznego: umiejętność człowieka w rozróżnianiu zmian częstotliwości dźwięku ulega zmianie wraz ze zmianami w ciśnieniu akustycznym. Jeśli to ciśnienie wzrasta coraz bardziej, to tym więcej niskich i wysokich dźwięków człowiek będzie w stanie rozpoznać. Proces, w którym ogólna głośność nagrania zostaje podniesiona prowadzi do powstania utworów, które są głośne do granic możliwości, od początku do końca. Poziom głośności jest wówczas spłaszczony, a muzyka ta ma bardzo niewielki zakres dynamiki, to znaczy małą różnicę pomiędzy głośnymi a cichymi fragmentami. Ów mały zakres sprawia, iż słuchanie takich utworów jest dla człowieka po pewnym czasie po prostu męczące. Dostrzegają to także przedstawiciele przemysłu muzycznego na przykład inżynierowie dźwięku tacy jak Doug Sax czy Geoff Emerick. Powiększanie głośności przy masterowaniu skrytykował też Bob Dylan twierdząc, że dźwięk przykrywa wokalistę, instrumenty, w efekcie czego nie można usłyszeć nic oprócz szumu. Drugim możliwym i negatywnym efektem, który może powstać w wojnie głośności jest zniekształcenie głośności, określane często jako clipping. Powstaje wtedy, kiedy medium cyfrowe nie może wygenerować sygnału większego niż jego pełna skala, więc jeśli poziom sygnału zostaje podwyższony do maksimum tej granicy lub nawet poza nią to fala dźwiękowa zostaje przycięta. Bardzo dobrze zjawisko wojny głośności jest widoczne na albumie zespołu Metallica pod tytułem „Death Magnetic”, dotyczy to szczególnie utworów takich jak „All Nightmare Long” czy „My Apocalypse”.
Jungle jest to gatunek muzyczny, który wywodzi się z innego gatunku nazywanego rave. Po roku 1992 rozpoczyna się wyodrębnianie jungle jako osobnego gatunku muzyki tanecznej, charakteryzującego się łamanym uderzeniem breakbeat w odróżnieniu od uderzeń 4/4, które są charakterystyczne dla muzyki house i innych gatunków elektronicznych. Jungle zbudowane jest z pociętych i połamanych pętli perskusyjnych znanych z funk i hip-hop (chodzi konkretniej o brakujące uderzenie, aczkolwiek z wielokrotnie szybszym tempem) oraz różnorakich sampli, między innymi wspomniany wcześniej hip-hop i ragga. Tempo tej muzyki wynosi około sto sześćdziesiąt a sto osiemdziesiąt bpm. Po roku 1995 jungle wyewoluowało i wykształciło się z niej tak zwane drum and bass. Nie należy jednak mylić jungle, czy drum and bassu z gatunkiem muzyki breakbeat, które posiada wolniejszy rytm i mniej dominujące elementy bassowe. Ragga, która jest zwana również Raggamuffin, jest to gatunek wywodzący się z gatunków reggae i dancehall, którego podstawą są elektroniczne brzmienia. Granice pomiędzy nurtami muzycznymi są bardzo znikome i coraz bardziej się przenikają. Ragga powstało na Jamajce w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Zapoczątkowane zostało przez Jamajczyków pochodzących z niskiej warstwy społecznej. Utwory ragga posiadają mocny przekaz, który często jest jawną krytyką polityki, rządu, braku tolerancji oraz wszelkich wydarzeń godnych potępienia. W ragga wokal jest agresywny, szybki i wyrazisty, rytm jest utrzymany także w szybszym tempie. Warto jeszcze wspomniecz czym jest wspomniany wcześniej Drum and bass. Otóż jest to jeden z gatunkó muzyki elektronicznej, cechujący się szybkim tempem, synkopowaną linią perkusyjną i głębokim basem. W dzisiejszych czasach drum and bass jest przeznaczony głównie do grania w klubach, choć mimo to istnieją nieliczni producenci, którzy wydają muzykę ukierunkowaną na domowych słuchaczy. Kryteria wyznaczające to, co można ująć w ramy drum and bass, nie są bardzo ograniczone. Istnieją spore różnice między poszczególnymi podgatunkami i dlatego tyle ich, w ramach tego gatunku, zostało wyróżnionych. Do podstawowego kryterium, które może zakwalifikować muzykę jako drum and bass jest tempo.Niegdyś jeszcze, często oprócz tempa dodatkową cechą drum and bass było to, że był on muzyką tworzoną tylko i wyłącznie w całości przy użyciu komputera bądź też innych urządzeń oraz muzyką graną z płyt winylowych. Dziś, gdy istnieją zespoły grające drum and bass na żywo, kryterium to zostało wyeliminowane.
Dance, co po angielsku oznacza taniec, jest to potoczna i powszechnie przyjęta, wspólna nazwa dla kilku spokrewnionych gatunków elektronicznej muzyki tanecznej, nazywanej także muzyką klubową. Wywodzi się ona z muzyki house oraz jednego z podgatunków muzyki trance. Terminu muzyka dance używa się najczęściej wobec gatunków takich jak Eurodance, czyli muzyki tanecznej popularnej w latach dziewięćdziesiątych. Charakteryzuje się ona rytmicznym i szybkim, ale jednocześnie także i melodyjnym brzmieniem. Zazwyczaj utwory z tego gatunku dzieliły się w swojej budowie na partie śpiewane przez wokalistkę oraz kwestie rapowane przez mężczyznę. Słowa tych utworów zwykle były proste, „wpadające w ucho” i czasami mówiąc wprost płytkie, ale niosły ważne, bardzo często optymistyczne przesłanie. Kolejnym gatunkiem zasługującym na wyróżnienie jest
bubblegum dance zwanym też happy house. Gatunek ten powstał na bazie eurodance pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Charakteryzuje się prostymi tekstami głównie o młodzieńczych miłościach, zauroczeniach i wkraczaniu w dorosłość oraz adekwatnym do nich podkładem muzycznym, stąd też zyskał sobie opinię muzyki przeznaczonej dla młodego odbiorcy. Przedstawicielemi tego gatunku są: Aqua, Vengaboys, Passion Fruit. Ciekawym przykładem może być jeszcze tak zwany vocal trance nazywany też epic trance lub euro trance jest to współczesna muzyka taneczna mająca wiele cech wspólnych z epic house, jednak będąca jednym z podgatunków trance’u i mająca charakterystyczne dla tej muzyki brzmienie. W gatunku tym dominują utwory śpiewane. Najważniejszymi przedstawicielami euro trance są: ATB, Ian Van Dahl, DJ’s@Work, Alice DeeJay, Sylver, Lasgo, Fragma, Paul van Dyk. W Polsce, na początku lat dziewięćdziesiątych Krzysztof Krawczyk próbując powrócić na estradę tworzył w nurcie muzyki dance, konkretniej w gatunku italo disco. Były to głównie remixy starszych przebojów z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, a także kilka świeżych piosenek. Niektóre gatunki dance są bardzo zbliżone do muzyki disco polo i w efekcie często z nią mylone. Cechą, która je różni jest wyraźne przesłanie skierowanie do odbiorcy. Muzyka ta pomimo prostej i łatwo „wpadającej w ucho” melodii zawiera teksty mówiące o życiu oraz troskach z nim związanych, niejednokrotnie dając życiowe rady i wskazówki.
Płyty gramofonowe to okrągłe płyty o średnicy od siedemnastu i pół do trzydziestu centymetrów z zapisanym spiralnie, czyli dośrodkowo, w sposób analogowy nagraniem dźwiękowym. Zazwyczaj wykonana z szelaku lub polichlorku winylu, skąd też pochodzi nazwa płyta winylowa, bądź też od koloru – czarna płyta. Powszechnie określa się ją także mianem płyty analogowej. Ich wynalazcą był Emil Berliner. Nagrywał on dźwięk w postaci poziomej linii falistej na grubej warstwie sadzy, z której po zastosowaniu chemicznego utwardzenia uzyskiwał drogą galwaniczną metalowy negatyw, który nadawał się do tłoczenia płyt z szelaku. Dzięki stworzeniu możliwości uzyskiwania kopii w wielkiej liczbie egzemplarzy, Berliner stał się twórćą przemysłu fonograficznego. Płyty gramofonowe od początku były przeznaczone do bezpośredniego odtwarzania akustycznego, co wymagało dużej amplitudy rowka, dużej prędkości obrotowej i ciężkiej, bezwładnej głowicy odtwarzającej ze stalową, szybko zużywającą się igłą. Jako materiał do tłoczenia służył szelak z wypełniaczami mineralnymi. Ziarnistość tego tworzywa była przyczyną szumu podczas odtwarzania. Początkowo płyty tłoczono z mieszaniny szelaku z wypełniaczami mineralnymi, odtwarzano je z prędkością siedemdziesięciu ośmiu obrotów na minutę. Zaprzestano jednak produkcji tych ostatnich z uwagi na ich ciężar oraz małą trwałość, tak naprawdę to tłukły się jak szkło. W początkach produkcji płyt w dziewiętnastym wieku próbowano tłoczyć płyty z różnych surowców, między innymi. ebonitu, lecz mieszanina szelaku okazała się najlepsza i była stosowana aż do lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku, a w niektórych krajach takich jak Polska, czy Indie – do lat sześćdziesiątych. Wraz ze wzrastającą popularnością elektroniki, najpierw z wykorzystaniem lamp elektronowych, a później tranzystorów, zmieniła się zarówno technika zapisu, jak i odtwarzania płyt. Wzmacniacze elektryczne wprowadzone zostały najpierw w studiach nagraniowych, a od roku 1925 zaczęły się pojawiać płyty z nadrukiem świadczącym, że zostały nagarne elektrycznie.
Muzyka klubowa, zwana także elektroniczną muzyką taneczną, jest to zbiór gatunków muzycznych wywodzących się z muzyki disco lat siedemdziesiątych i z klasycznej muzyki elektronicznej, tworzonych za pomocą elektronicznych instrumentów muzycznych takich jak na przykład: automaty perkusyjne, syntezatory czy sekwencery. Całość elektronicznej muzyki tanecznej bardzo często bywa powszechnie mylnie określana nazwą techno. Istnieje w dzisiejszych dniach wiele sporów, które dotyczą kategoryzacji podgatunków elektronicznej muzyki tanecznej, jednak zgodnie za główne jej nurty uważa się: breakbeat, jungle, hardcore, house, downtempo, techno oraz trance.
Breakbeat jest podgatunkiem tej muzyki klubowej. Najbardziej charakterystycznym elementem tego podgatunku jest przebieg rytmiczny, rzadko nastomiast posiada metrum 4/4, mocno synkpowany i bogaty w polirytmie, w przeciwieństwie do prostszych w budowie uderzeń w muzyce house). Linia basu nie jest ułożona harmocznie do beatu. Breakbeat nie rzadko posiada sample perkusyjne, lecz częściej wykonuje się go z uderzeń podobnych do techno i funk. Najczęściej robiony na syntezatorach i automatach perkusyjnych. W Polsce popularność breakbeatu jest nadal bardzo mała i zależna od regionu, największą popularność breakbeat zyskał w Krakowie i Łodzi, choć poslka scena muzyki elektronicznej dynamicznie i prężnie się rozwija.Największy wpływ na rozwój tego gatunku miały zarówno amerykańskie odmiany imprezowego hip-hopu z Florydy, czyli tak zwany Miami Bass, jak i brytyjska scena oldschool rave, UK Breakbeat. Doprowadziło to do powstania ogromnej ilości różnych podgatunków, z których największym zainteresowaniem cieszą się: Nuskool Breaks, Ragga Breaks, Elctro Breaks, Hardcore Breaks oraz Progressive Breaks, a także wiele innych odmian, niektóre powstały w wyniku łączenia różnych gatunków muzyki klubowej. Największymi przedstawicielami Breakbeatu są między innymi: The Prodigy, The Chemical Brothers, Fatboy Slim, Apollo 440, Moby, a także The Crystal Metod.
Dzięki sprawnym słuchawkom DJ jest w stanie odsłuchać i odpowiednio przygotować utwór, zanim publiczność go usłyszy z głośników, ponieważ przygotowanie nowego utworu odbywa się podczas odtwarzania poprzedniego. Ze względu na to, że podczas występu płynąca z głośników muzyka jest bardzo głośna, to słuchawki DJ-skie powinny dobrze tłumić dźwięki z zewnątrz, czyli krócej mówiąc, izolować je. Zatem słuchawki DJ-skie to słuchawki typu zamkniętego, które powinny się także charakteryzować możliwością przyjęcia stosunkowo dużej mocy i zapewnić tym samym wyraźny dźwięk oraz być wytrzymałe. Bardzo często jest możliwym także odchylenie lewej i prawej czaszy słuchawek, gdyż DJ-e czasami zakładają słuchawki tylko na jedno ucho. W takim celu powstały słuchawki, które są wyposażone w przełącznik MONO/STEREO, przydatny do wymuszenia jednakowego dźwięku w obydwu czaszach słuchawek. Bardzo ważny jest takżę odtwarzacz CD. Najprostrze odtwarzacze CD dla DJ-ów muszą posiadać regulację Pitch oraz przyciski PLAY i CUE. Ulepszone modele tych odtwarzaczy CD oferują także zapętlanie fragmentu utworu, możliwość ustawienia i natychmiastowego przywoływania kilku punktów w obrębie utworu bądź też całej płyty, a nawet przedstawienie graficznego obrazu struktury utworu. Bardzo ważny jest też w nich automatyczny licznik tempa utworu, którego jednostką jest BMP czyli z języka angielskiego beats per minute, czyli bity na minutę. Oprócz tego posiadają czasem czułą na dotyk specjalną tarczę JOG lub talerz napędzany silnikiem, który działa na zasadzie podobnej do tej w gramofonie i służy do umożliwienia skreczowania jak płytą winylową. Nowsze odtwarzacze potrafią odczytywać pliki w formacie MP3 na płytach CD. Na rynku dostępne są również odtwarzacze, które potrafią odtwarzać muzykę z pamięci masowych podłączonych przez złącze USB lub adapter na karty pamięci, slotów na karty pamięci albo też z wbudowanych wewnątrz dysków twardych. Część z takich odtwarzaczy posiada też czytnik CD i DVD do odczytu plikó z tychże nośników.
Mikser jest to urządzenie, które pozwala spoić w całość dźwięk z wielu źródeł, a także wpływać na jego parametry takie jak uwypuklenie bądź też stłumienie określonych zakresów częstotliwości, lub wprowadzenie efektów brzmieniowych na przykład pogłosu. Pojęcie miksera muzycznego jest bardzo szerokie i może odnosić się do: mikserów estradowych zwany też nagłośnieniowymi, wśród których kolejne stopnie podziału to miksery frontowe oraz miksery odsłuchu; mikserów emisyjnych; specjalnych mikserów dla DJ’ów; mikserów radiowęzłowych konferencyjnych oraz mikserów stanowiących wyposażenie innego sprzętu na przykład mikser zawarty w karcie dźwiękowej komputera, instrumencie muzycznym i tak dalej. Kolejnym kryterium, które jest bardzo istotnym odnośnie podziału, jest technologia przetwarzania sygnału w mikserze. Wyróżniamy wobec tego miksery analgowe i cyfrowe. Obecność cyfrowego procesora w tym drugim nie wpływa na kwalifikację miksera jako urządzenia analogowego. Duże miksery estradowe zazwyczaj budowane są w postaci stołu. Typowy schemat funkcjonalny można opisać następująco: obwody wejściowe, które regulują czułość wejścia, przełącznik fazy, filtr subsoniczny oraz gniazdo efektów; obwody korekcji pozwalające na kilkupunktową korekcję charakterystyki częstotliwościowej, często o przestrajanym paśmie; układy komutacji, czyli układy zajmujące się kierowaniem sygnału na szyny zbiorcze: wyjściowe, grup, pomocnicze, monitorowe, efektów oraz odsłuchu; układy pomocnicze, które zawierają wskaźniki wysterowania, wzmacniacz odsłuchu, procesory efektów, mikrofon komunikacji ze sceną i temu podobne. Nowe miksery często umożliwiają połączenie ich z komputerem poprzez złącze FireWire umożliwiając cyfrowe nagrywanie i dodatkowe przetwarzanie dźwięku. Do najważniejszych zadań miksera DJ’skiego należą na przykład: przyjęcie i kontrola nad sygnałami audio, które docierają do miksera z różnych źródeł, następnie wprowadzenie jednego, przetworzonego sygnału na złącze wyjściowe lub możliwość odsłuchu za pomocą słuchawek sygnałów, które nie są transmitowane na złącze wyjściowe miksera.